içimize sinmeden yaşıyoruz sanırım

İçimize sinmeden yaşıyoruz sanırım; sinmeden seviyoruz. Sever gibi yapıyoruz, aslında sevmek için can atıyoruz. Belki de tek sıkıntımız "gibi" yaşamamız... Hep aramışız da hemen bulmuşuz gibi, hep özlemişiz de hemen unutmuşuz gibi, hep anmışız da hiç anlamamışız gibi. Hep açmışız hiç doymamışız gibi. ...İnanmışız olmayan şeylere, hep varlarmış gibi... 

Düşünceler ve duygular kalıcı olmayabilir.

Düşünceler ve duygular kalıcı olmayabilir.

Düşünceden uzaklaştırıyorum kendimi, yaşamak istiyorum sadece ama benim için o kadar basit değil. Ben yalnızken bu kalabalığın içinde, her şeyi yarıda bıraktım, yalnız bıraktım karmaşayı. Yapabildiğim bir şey yok, söyleyebileceğim pek fazla şey yok. Bir sürü yol var, gidebileceğim bir yol yok. 

Her şeye rağmen iyi hissediyordum kendimi. Bana iyi geliyordun. Huzursuz olmamız için yeterince sebep vardı ama ben huzurluydum, arada bir korkuyordum sadece, sonra geçmesini sağlıyordun. Çünkü; sen öyle olduğuna inanmasan da iyiydin, ben inanıyordum, inanmak istiyordum. Serçe parmağına dokunurken ruhunu görmeye çalışıyordum, görüyordum. Karmaşıktı ama saftı, çaresizdi ama güçlüydü, tedirgindi ve haklıydı. Zamana ihtiyacı vardı, inanmaya da. Her şey çok çabuk değişiyordu, ama değişmesini istemediğimiz şeyler değişmemeliydi. Huzuru aramak bu kadar zor muydu? Huzuru bulduğunu sandığında; yanıldığını görmek o kadar acımasızdı ki, inançsızlaştırıyordu ve belki de insan sırf bu yüzden haksızlık ediyordu karşısındakine. Bunu sana yapmak istemiyordum. Geçmişte eksik olanlar sende tastamam oluveriyordu çünkü.

olmayanın tasviri zordur

şekilsiz şemalsiz, olduğu gibi yaşıyorum. ya da henüz beceremedim bu işi ama öyle olmalı, öyle hissediyorum. kaygılanmama gerek yok sıradan ya da sıradışı değil benim kafamdaki. daha çok olmayan bir şeye benziyor sanki. olmayan bir şeye benziyor... olmayanın tasviri zordur.
ne bir şeyin eksikliğini hissetmek, ne de fazlasıyla koklamak, içine çekmek. koku anlıktır, bıraktığı iz sonsuzluğa bedel. ama hatırlayamam...