Düşünceler ve duygular kalıcı olmayabilir.

Düşünceler ve duygular kalıcı olmayabilir.

Düşünceden uzaklaştırıyorum kendimi, yaşamak istiyorum sadece ama benim için o kadar basit değil. Ben yalnızken bu kalabalığın içinde, her şeyi yarıda bıraktım, yalnız bıraktım karmaşayı. Yapabildiğim bir şey yok, söyleyebileceğim pek fazla şey yok. Bir sürü yol var, gidebileceğim bir yol yok. 

Her şeye rağmen iyi hissediyordum kendimi. Bana iyi geliyordun. Huzursuz olmamız için yeterince sebep vardı ama ben huzurluydum, arada bir korkuyordum sadece, sonra geçmesini sağlıyordun. Çünkü; sen öyle olduğuna inanmasan da iyiydin, ben inanıyordum, inanmak istiyordum. Serçe parmağına dokunurken ruhunu görmeye çalışıyordum, görüyordum. Karmaşıktı ama saftı, çaresizdi ama güçlüydü, tedirgindi ve haklıydı. Zamana ihtiyacı vardı, inanmaya da. Her şey çok çabuk değişiyordu, ama değişmesini istemediğimiz şeyler değişmemeliydi. Huzuru aramak bu kadar zor muydu? Huzuru bulduğunu sandığında; yanıldığını görmek o kadar acımasızdı ki, inançsızlaştırıyordu ve belki de insan sırf bu yüzden haksızlık ediyordu karşısındakine. Bunu sana yapmak istemiyordum. Geçmişte eksik olanlar sende tastamam oluveriyordu çünkü.