Düşünceler ve duygular kalıcı olmayabilir.
Düşünceden uzaklaştırıyorum kendimi, yaşamak istiyorum
sadece ama benim için o kadar basit değil. Ben yalnızken bu kalabalığın
içinde, her şeyi yarıda bıraktım, yalnız bıraktım karmaşayı. Yapabildiğim bir şey yok,
söyleyebileceğim pek fazla şey yok. Bir sürü yol var, gidebileceğim bir yol
yok.
Her şeye rağmen iyi hissediyordum kendimi. Bana iyi
geliyordun. Huzursuz olmamız için yeterince sebep vardı ama ben huzurluydum,
arada bir korkuyordum sadece, sonra geçmesini sağlıyordun. Çünkü; sen öyle
olduğuna inanmasan da iyiydin, ben inanıyordum, inanmak istiyordum. Serçe
parmağına dokunurken ruhunu görmeye çalışıyordum, görüyordum. Karmaşıktı ama
saftı, çaresizdi ama güçlüydü, tedirgindi ve haklıydı. Zamana ihtiyacı vardı,
inanmaya da. Her şey çok çabuk değişiyordu, ama değişmesini istemediğimiz
şeyler değişmemeliydi. Huzuru aramak bu kadar zor muydu? Huzuru bulduğunu
sandığında; yanıldığını görmek o kadar acımasızdı ki, inançsızlaştırıyordu ve
belki de insan sırf bu yüzden haksızlık ediyordu karşısındakine. Bunu sana
yapmak istemiyordum. Geçmişte eksik olanlar sende tastamam oluveriyordu çünkü.
